Kampania „Wielka Moc” ma na celu zwrócenie uwagi na budowanie bezpiecznej więzi rodzic-dziecko. Więź z rodzicem to relacja dwustronna, która ma wpływ na zachowanie dziecka w ciągu całego życia. Wczesne bezpieczne doświadczenia więzi mają wpływ na późniejszy społeczny i emocjonalny rozwój dziecka poprzez oddziaływanie na: rozwój mózgu; sposób reagowania na doświadczane emocje; oczekiwania i sposób reagowania w bliskich relacjach.

Kampania organizowana jest przez Stowarzyszenie Moc Wsparcia we współpracy z Miastem Czeladź
w ramach dofinansowania ze środków Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

Bezpieczna więź rodzic-dziecko, zwana także przywiązaniem, to rodzaj „bliskości” – relacja oparta na dostępności fizycznej i emocjonalnej rodziców.
W pierwszych latach swojego życia dzieci rozpoczynają niesamowitą drogę rozwoju i zmian. W trakcie tego okresu więź stanowi fundament wspierający każdą sferę rozwoju dziecka.

Bezpieczne przywiązanie

Ty i Twoje dziecko komunikujecie się ze sobą od najwcześniejszych chwil wspólnego życia. Jakość tej komunikacji jest bardzo istotna. Kiedy jesteś dla swojego dziecka dostępny emocjonalnie (stanowisz tzw. „bezpieczną bazę”) uczy się ono, że świat jest miejscem bezpiecznym i opiekuńczym, a napięcia i emocje nie są zagrażające i można sobie z nimi radzić. Wie, że kiedy będzie tego potrzebowało może zwrócić się do innych po pomoc. Twoje dziecko będzie potrafiło w relacjach z innym przyjmować i dawać.

 

Jakość opieki jaką otrzymują małe dzieci od swoich opiekunów jest istotnym elementem potrzebnym do wykształcenia się relacji jaką w psychologi nazywa się bezpiecznym stylem przywiązania

W bezpiecznym stylu  przywiązania dziecko uczy się, że jest ktoś, kto zaspokoi jego potrzeby i zadba o jego komfort. W oparciu o te doświadczenie kształtuje obraz świata i swojej osoby. W przyszłości będzie je przekładać na relacje z innymi osobami, które spotka na swojej drodze. Relacja jaką budujesz z dzieckiem od najwcześniejszych chwil Waszego wspólnego życia, staje się matrycą jego funkcjonowania w przyszłości. Tego jak będzie przeżywał siebie i otoczenie, oraz jak będzie regulowało swoje emocje.

Pozabezpieczne przywiązanie

Kiedy Twoja dostępność dla dziecka jest zakłócona, jest jej za mało, za dużo, albo cechuje ją duża zmienność i nieprzewidywalność, Twoje dziecko może nie mieć możliwości zbudowania poczucia bezpieczeństwa, stałości i przewidywalności reakcji otoczenia i własnych. Najprawdopodobniej rozwinie pozabezpieczny styl przywiązania. Jego poczucie siebie i samoocena mogą być zależne od oceny i odpowiedzi innych osób, a przy tym mało stabilne i nietrwałe. Dziecko nauczy się, że jest na świecie samo i nie może liczyć na niczyje wsparcie.

Dziecko może nie wierzyć w możliwość uzyskania pomocy i stworzy iluzję, że samo sobie poradzi – bo musi! Świat może stać się miejscem zagrażającym,  gdzie współpraca i zależność od innych będą oznaczać przegraną i słabość, podobnie zresztą jak emocje, z którymi nie będzie wiedziało co robić. Nie nabędzie zdolności do uspokajania się więc doświadczany lęk i niepokój rozładowywane będą na drodze niekorzystnych dla niego zachowań (często postrzeganych jako „niegrzeczne zachowanie”). Budowanie trwałych i dojrzałych relacji z innymi może nie być możliwe. Nowe sytuacje mogą budzić w nim lęk i niepewność. Nie ma bezpiecznej bazy, są jedynie niepewne i zagrażające wyspy, pełne moczar, bagien i ciemnych jaskiń.

Responsywność oznacza dostrojenie się we wzajemnej komunikacji rodzica do dziecka. Bycia rodzicem uczymy się w zasadzie od momentu naszych narodzin i duży wpływ na to mają nasze doświadczenia w relacji z rodzicami. Z czym zatem wiąże się responsywność? Przyjrzyjmy się jak responsywność rodzica wpływa na proces budowania więzi.

Dostępność i reagowanie

Kiedy opiekujesz się niemowlęciem, które nie ma zdolności do odraczania zaspokajania potrzeb i nie radzi sobie z pojawiającym się napięciem rodzic musi reagować jak najszybciej. Przedłużające się napięcie przekształca się w cierpienie. Skąd wiesz, że dziecko jest głodne? Uczysz się rozpoznawać co sygnalizuje jego płacz, co pomaga Ci w miarę szybko usuwać dyskomfort własnego dziecka. A więc, kiedy niemowlę odczuwa napięcie i związany z tym dyskomfort pojawia się płacz. Responsywny rodzic ma gotowość do szybkiego reagowania na płacz dziecka i potrafi go znieść, co znaczy, że dyskomfort dziecka nie stawia go w poczuciu obezwładniającej bezradności i potrafi być w opiekuńczej relacji z dzieckiem.

Adekwatne odczytywanie potrzeb dziecka

Początkowe etapy opieki nad niemowlęciem to czysty eksperyment. Uczycie się być razem i rozumieć się bez słów. Wymaga to pewnej wrażliwości rodzica i uważności na wysyłane przez niemowlę sygnały. Niemowlę uspokoi się, czy wyreguluje swoje pobudzenie, jedynie w sytuacji, kiedy zostanie właściwie zrozumiane. W przypadku głodu, uspokoi się, kiedy zostanie nakarmione, a nie po zmianie pieluchy, czy wzięciu na ręce. Brzmi trywialnie, ale osiągnięcie swobody we wzajemnej komunikacji jest wyczynem, czasami nieosiągalnym dla niektórych rodziców. Pamiętajmy, że również wyprzedzanie potrzeb dziecka, czy tzw. „nadopiekuńczość” mogą być dla rozwoju dziecka destrukcyjne.

Kontakt emocjonalny

Jak pokazują badania, w pierwszych dwóch latach życia dziecka, to właśnie kontakt emocjonalny z opiekunem ma największy wpływ na maturację (wzrost) mózgu. Rodzic jest lustrem, w którym dziecko może przeglądać siebie. Karmienie, zmiana pieluchy, noszenie na rękach, kąpanie, czy inne formy kontaktu fizycznego mogą służyć budowaniu bliskości z rodzicem, zabawą. Automatyczne wykonywanie czynności przy dziecku z pewnością nie stanowi optymalnej formy doświadczeń, jakich możesz mu zapewnić.

Utrzymywanie kontaktu wzrokowego, uśmiechanie się i odpowiadanie uśmiechem na uśmiech dziecka, stymulacja fizyczna, noszenie na rękach w odpowiedzi na potrzebę bliskości niemowlęcia są niezwykle ważne dla budowania bezpiecznego przywiązania.

Towarzyszenie dziecku do momentu jego uspokojenia

W procesie wychowania dziecka często możemy spotkać się z tzw. „dobrymi radami”. Czasami faktycznie są one dobre, ale często też opierają się na niczym nie sprawdzonych mitach, popularyzowanych również przez media i dostępne na rynku poradniki. Niemowlęta nie mają wykształconych mechanizmów samoregulacji, co oznacza, że do uspokajania się potrzebują swoich opiekunów. Podobnie zresztą w przypadku dzieci do ok. 4 roku życia te mechanizmy również mogą nie być w pełni wykształcone. O co chodzi? O to, że licząc, że wasze małe jeszcze dziecko samo się uspokoi jesteście w dużym błędzie. Przyjrzyjmy się jednemu z takich mitów jaki panuje przy uczeniu dziecka samodzielnego spania. Często można wtedy usłyszeć, że nie należy reagować na płacz dziecka, bo się przyzwyczai i w ogóle nie będzie chciało samodzielnie spać. Co ciekawe po pewnym czasie przestanie płakać, ale czy to znaczy, że się uspokoiło? Nie. To znaczy, że z powodu braku odpowiedzi ze strony opiekunów musiało się jakoś zaadaptować. Przestało płakać, bo i tak nikt nie reagował. Lęk i napięcie pozostał i zgeneralizuje się z pewnością na inne sytuacje. Podobnie z noszeniem na rękach. Jak inaczej Twoje dziecko ma doświadczać intensywnego kontaktu fizycznego i obserwować świat wokół niego? W sytuacji, kiedy dziecko nie jest w stanie samodzielnie regulować pobudzenia zadaniem rodzica jest towarzyszeniem mu do momentu aż przestanie płakać, bać się, czy przeżywać inne stany nadmiernego napięcia, również tego pozytywnego. W przeciwnym razie nigdy nie opanuje w pełni tej umiejętności.

Z pewnością zależy Ci na tym, aby Twoje dziecko było zdolne do przyjmowania i dawania miłości w dorosłym życiu. Chcesz, żeby czuło się pewnie i bezpiecznie w obliczu nowych wyzwań i zadań, które przed nim stoją. Bycie rodzicem wymaga od nas rozumienia zachowania dziecka i regulowania jego emocji. Przyjrzyjmy się potrzebą dziecka na poszczególnych etapach jego rozwoju.

Okres prenatalny

Hej. Jest mi tu wygodnie. Nie wiem, kim jesteś, ale słyszę Twój głos i czuję rytm bicia Twojego serca. Dziwne, ale często mnie to uspokaja. Jest tam ktoś jeszcze, często do mnie mówi. Szkoda, że nie mogę Was teraz zobaczyć. Poczekaj chwilę, muszę się obrócić… O, teraz lepiej Fajna jest ta „rurka” doczepiona do mojego pępka. Mam poczucie, że już zawsze będziemy razem, że Ty i ja to jedność.

Poród

Oho, coś się dzieje. Boję się… Jak mam wyjść przez tak małą szczelinę?! Przeciskam się… Już prawie… Ale to boli… Ja cię… Ale tu dużo światła! I zimno! Chcę z powrotem! A gdzie woda?! Co to za osoby? Ja nie chcę do nich na ręce… To Ty? Tak, poznaję Twój głos. Hej! Połóżcie mnie na niej! To bicie serca… I teraz już wiem jak wyglądasz i jak pachniesz… Może tu nie będzie aż tak źle. Przez to wszystko zgłodniałem.

Pierwsze 3 miesiące życia

Kiedy jestem głodny, kiedy trzeba zmienić mi pieluchę, kiedy coś mnie boli i nie mogę zasnąć Ty jesteś zawsze przy mnie. Znasz moje potrzeby i potrafisz mnie uspokoić, wiesz co swoim płaczem chcę Ci przekazać. Dzięki temu czuję się bezpieczny. Ale kiedy wychodzisz zawsze boję się, że możesz już nie wrócić. Teraz jesteś przy mnie, ale za chwilę znikniesz. Dobrze, że wtedy na ogół śpię…

Od 6 miesiąca do 2,5 roku

Coraz więcej umiem i mogę łatwiej Cię kontrolować. Chcę być z Tobą i głównie z Tobą Mamo Obcych się boję, ale to mi minie, bo w zasadzie dzięki Tobie wiem, że świat jest fajny i ciekawy. A jak coś będzie nie tak, to mam Ciebie, moją bezpieczną bazę… Zawsze mogę do Ciebie wrócić i wspólnie opanujemy moje lęki. A teraz przetestujmy nową sztuczkę… Albo nie, zaczekaj… Łoooo…Tam w lustrze to ja? Co za odkrycie!

Od ok. 2,5 roku

Mamo. Pamiętasz jak myślałem, że zawsze będziemy razem i że Ty i ja to jedność? No to mam problem, bo już nie wiem, jak to jest. Ty jesteś tam a ja jestem tu. Czasami się ze sobą nie zgadzamy i nawet złościmy na siebie. Chyba jesteśmy różnymi osobami. Ja myślę o swoich sprawach, Ty pewnie o swoich. Teraz możemy być razem, ale zupełnie inaczej. Wiesz ile ciekawych rzeczy możemy się o sobie dowiedzieć!? To ekscytujące!:)

Bycie rodzicem to jedna z najpiękniejszych i najważniejszych ról życiowych. Jednak nawet najbardziej kochający i troskliwi rodzice odczuwają czasem frustrację i złość, poczucie bezradności. Rola rodzica stawia i będzie stawiać przed Tobą wiele wyzwań. Dziecko jest w pełni zależne od dorosłych i to oni głównie decydują o jakości doświadczeń swoich pociech.

Jeżeli jesteś rodzicem lub przygotowujesz się do tej roli i chciałbyś pogłębić swoją wiedzę i umiejętności, możesz skorzystać z oferty Stowarzyszenia Moc Wsparcia.

W zależności, od Twoich potrzeb i oczekiwań, proponujemy następujące formy pracy:

Akademia Rodzica – warsztaty i grupy dla rodziców małych dzieci

Pod szyldem Akademii Rodzica realizowana jest szeroka oferta dla rodziców i ich dzieci, w tym miedzy innymi: warsztaty, zajęcia rozwojowe, kreatywne spotkania dla najmłodszych. Działania kierowane są do rodziców spodziewających się dziecka i rodziców dzieci do 7 roku życia. Tematem przewodnim spotkań jest rola rodzica w budowaniu poczucia bezpieczeństwa dziecka i jego zdolności do nawiązywania dojrzałych emocjonalnie relacji w przyszłości.

TRENING RELACJI W OPARCIU O ZABAWĘ i MATERIAŁ WIDEO

W ramach treningu oferujemy podstawę do budowania relacji z dzieckiem. Program jest oparty o teorię przywiązania Johna Bolwbiego i kontynuatorów jego myśli. Udział w treningu pozwala nie tylko na zwiększenie wiedzy na temat rozwoju i funkcjonowania relacji przywiązaniowej, często sprzyja budowaniu bliskości, pogłębieniu rozumienia dziecka i wzajemnej relacji. Zgłoszenia przyjmujemy od rodziców małych dzieci (0-3 lata).

DIAGNOZA, POMOC, PSYCHOTERAPIA

Centrum Profilaktyki i Psychoterapii Więzi jest specjalistycznym ośrodkiem świadczącym usługi z zakresu wsparcia psychologicznego i psychoterapii, jak również diagnozy psychologicznej. Wchodzi w skład struktur Stowarzyszenia Moc Wsparcia. W ramach działalności Centrum rodziny mogą skorzystać z następujących form wsparcia: interwencja kryzysowa, konsultacje indywidualne/rodzinne, wsparcie psychologiczne, psychoterapia indywidualną/rodzinną, diagnoza psychologiczną (głównie funkcjonowania społeczno-emocjonalnego dziecka) oraz w szczególnych przypadkach diagnozę neuropsychologiczną i opiniowanie psychologiczne.

PROFILAKTYKA w Krainie Świetlików

Kraina Świetlików to innowacyjny projekt profilaktyczny i edukacyjny skierowany do małych dzieci, ich rodziców i nauczycieli. Dzieci są zaproszone do niezwykłej podróży przez tajemniczą Krainę Świetlików, podczas której nie tylko poznają one głównych bohaterów przypowieści: Wróżkę, Pompona i Świetliki, ale przede wszystkim poznają niezwykły świat emocji – uczą się je rozpoznawać i konstruktywnie wyrażać, oswajają się zwłaszcza z emocjami trudniejszymi do przeżycia.

Zadanie realizowane przez Stowarzyszenie Moc Wsparcia.
Dofinansowano ze środków Gminy Czeladź w ramach Programu Osłonowego
Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej edycja 2017.

© Copyright 2017 Moc Wsparcia. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Projekt i wykonanie witryny: cinetic.pl

Zadanie realizowane przez Stowarzyszenie Moc Wsparcia.
Dofinansowano ze środków Gminy Czeladź w ramach Programu Osłonowego
Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej edycja 2017.

© Copyright 2017 Moc Wsparcia. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Projekt i wykonanie witryny: cinetic.pl